Liefdier.nl herinneringen aan uw huisdier

Home

Contact

Eeuwige Trouw

Jouw Liefdier

Dierenhemel

Bestelinformatie

uniek, exclusief, origineel, dierbaar

Mijn goudvis is laatst overleden hij was ongeveer 7 jaar geworden. En je denkt mischien hoe kan je nou van een goudvis houden het leuke van mijn goudvis vond ik dat als ik bijvoorbeeld in de kamer rondliep volgde hij me zo veel mogelijk en als ik mijn vinger in het water deed gaf die een soort van kusjes.(ik weet niet of anderen goudvissen dit ook doen). Volgens mij is 7 jaar best wel oud want ik ken ok anderen mensen en daar was ie maar 1 of 2 jaar oud geworden." - Groetjes van Jan Zuiderveld

Liefdier.nl

sieraden

Urnen en asdoosjes

Liefdier Exclusief

Amadee is vijf jaar en komt uit België uit het asiel. Hij was mishandeld en verwaarloosd. In december 2004 heb ik hem opgehaald en hij moest direct naar de kapper. Je ziet Amadee daarom op de foto met een truitje aan met mouwtjes. Hij moest erg kort geknipt worden, want al zijn haren zaten in de klit en daar was niets meer mee te beginnen. Midden in de winter is dit natuurlijk niet zo handig, maar binnen de kortste keren had ik al een hele garderobe kast voor hem aangelegd. Met Amadee gaat het erg goed. Hij is de baas van alle buur/straat hondjes, want hij is een echte macho, maar op de foto staat hij heel zielig. Zijn truitje was zeiknat en zijn pootjes zatten vol met sneeuwballetjes. Hij kijkt er ook heel zielig bij en daarom vond ik het leuk om deze foto in te sturen. - Groetjes van Ellen

Fotoherinnering

Sierborden

Cadeau Artikelen

Liefdier.nl in de media

Troostkaarten
Bestel troost en warmte

Hallo,

Snowy was een langharig wit konijn met de mooiste prachtige blauwe kijkers. Die ik zelf ooit bij een dier had gezien. Zij maakte in haar leventje heel veel indruk op zelf mij als bij al die anderen die zijn in haar leventje bezocht. Snowy was een konijntje dat zo onzettend van mensen hield, zo graag in de nabijheid van de mens was, en vooral heel erg van knuffelen hield. Als zij het niet kreeg dan kwam ze het wel halen. Zelfs als babytje had ze dat al.
Ze dook van met haar kopje onder mijn hand. Waarmee ze gewoon wilde zeggen. "Alle, schiet eens op, ik wil geaaid worden". Snowy gedroeg ze vaak als een hondje. Ze genoot van het wandelen aan het lijntje want dat betekende vaak rennen en vooral gek doen.
Snowy bezocht vaak verpleeghuizen om te knuffelen met de ouderen aldaar. Daarna liet ik haar vaak even rondrennen. Tja, ze kwam dus in het bezoekersruimte terecht. Ze keek rond en huppelde rond. Tot groot vermaak van haar publiek. Niet veel later kwam er een bezoeker naar haar toe bukte zich en aaide haar. Snowy maakte daar uitgebreid gebruik van want daar lag ze midden in de zaal, "een konijn van een meter lang", ogen gesloten genietend van die onverwachte aai over haar bolletje.
Goed de tent lag dubbel van het lachen. Maar dit was Snowy eigen, ze was dan wel een dier maar soms heel soms, had ik het gevoel dat ze ons precies begreep. Snowy gaf zoveel onvoorwaardelijk liefde, een dier dat niets dan goedheid in haar karakter had.
Snowy zat altijd stil op schoot, soms zo stil dat men soms dacht dat ze een knuffelbeestje was.
Snowy was uniek en zo bijzonder. Ik mis Snowy intens en ze zal altijd in mijn herinnering blijven als een dier met een hart vol goud.

groetjes Marianne

Vijf jaar geleden - 2002 - had ik een Westhighland puppy gekocht. De eerste 6 maanden was er niets aan de hand,echt een schatje. Toen kwamen er problemen met haar huid,veel jeuk,soms tot bloedens toe. Ik ben er mee naar de dierenarts gegaan,en die heeft haar bloed afgenomen,en vervolgens opgestuurd naar Utrecht. Daaruit bleek dat er doorgefokt was met de moeder!!!!
Het probleem werd steeds erger,maar met elke 2 weken een prik te krijgen kon de dierenarts de jeuk goed bestrijden,en het diertje kreeg lekker rust. Deze behandeling duurde ong.2 jaar, alles had ik voor mijn moppie over. Toen dat niet meer hielp, zijn we in overleg met de dierenarts overgegaan aar het medicijn nizural,want ze kreeg een soort vorm van een olifant huidje. En ook om de dag 1 atopica capsule,en ja hoor het ging weer 3 jaar goed met het hondje.
Toen kwam ineens de jeuk weer opzetten,en hadden we geen andere keus om over te gaan naar 2x per dag een prednisolon. De bijwerking was natuurlijk wel dat ze er dik van werd,maar met speciale voeding ging dat ook heel goed. En opeens op 19 juli 2007 kreeg ze het wat benauwd, ik heb de dieren arts gebeld, en kon op spreekuur komen.
Ik wildde haar eerst nog even wassen met een verzachtende shampoo, toen ik haar in bad had ging het goed mis,ze hapte naar adem,en ben ik direct in de auto gegaan met de hond,en als een speer naar de dierenarts.
Ze nam direct bloed af, daar bleek al bloedvergiftiging als uitslag. Ik zou haar daar even laten om een paar foto's te laten maken,van haar hartje en de longen. Helaas belde ze mij een half uur later,dat de uitslag slecht was,het hartje was 2 keer zo groot als normaal,en de longetjes werkten niet meer. Ik was daar zo kapot van, want ik beschouwde haar echt als mijn eigen kind.
We hadden geen andere keus om haar in te laten slapen, ik wilde er dolgraag bij zijn, ik wilde haar niet alleen laten sterven. Het afscheid duurde een 1 uur voor ik haar kon laten gaan, ik had haar in mijn armen, en ze keek me aan met die mooie zwarte oogjes, net of ze zeggen wou, van baasje laat me maar gaan, je hebt alles voor me gedaan wat je kon.
Wat waren we hier kapot van, zelfs de dierenarts stond naast me te huilen, omdat we zo'n hechte band hadden, onze Mendy en ik samen met de dierenarts.
Ik heb Mendy geknuffeld en gekust op haar neusje, net zolang dat ze het verlossende prikje kreeg. Ik wilde zelf graag haar oogjes sluiten, en de pootjes over elkaar leggen, want zo lag ze ook 's nachts altijd te slapen. Ook heb ik haar een deken over gedaan, want ook dat was ze gewend voor het slapen gaan. Op deze manier heb waardig afscheid kunnen nemen van mijn lieve hondje. Ze was geboren:27 juli 2001,en overleden:19 juli 2007.

Grt.Fam.Olthof.